Iedereen noemt Chaja Polak "moedig"om haar correcte, maar zeer laat gevonden opvattingen over de genocide door Israel. Maar wat is het moedige eraan? In de column hierover lees ik vooral zelfrechtvaardiging. Als je een fascistisch zionist bent, is duidelijk waar je op uit bent, in zake Palestijnen. En dat het helemaal OK is dat de Staat werd gesticht op de dorpen en levens van Palestijnen. Maar liberale zionisten zoals Polak, willen dat laatste graag buiten zicht laten en ontkennen daarmee de geschiedenis, die ze rooskleuriger wensen te zien dan die was. Omdat Israel qua joodse binding psychologisch zo essentieel leek (werd gemaakt) in na-oorlogs Nederland. Ze stelt het zelf ook: het kwam door de sjoa dat ze niet wilde toegeven dat wat Israel in Gaza doet een genocide is. Nogmaals, waar is de moed? Het vervelende is dat ik precies kan narekenen hoe haar mening is gevormd. Want ons kent ons, en de zionistische indoctrinatie heeft ons allemaal getroffen, qua "joodse gemeenschap". Zeker ook wanneer je georganiseerd cultureel of religieus bezig bent. Ik denk dat de moed bestaat uit de wetenschap dat nu ze dit heeft gezegd, 3/4 van joods Nederland (de georganiseerde beroeps variant ervan) haar zal uitkotsen en dat ze haar sociale netwerk ermee afbreekt. Maar dan denk ik: dit was allemaal al duidelijk na de moord op Rabin. Sterker nog, Rabin zelf gaf opdracht tot genocidaal geweld in de West Bank.